Kartagina

piszę ten wiersz jak się pisze list

znad krawędzi świata

zakrzywionej w dziecięcą podkówkę

sto dni i sto nocy walczył dzielny Batyr

z ognistym potworem

podobnie było z zapałką upuszczoną most wcześniej

rzymskim okrętem i setką wioślarzy

wulkan dymił
fasole puszczały pędy

Hannibal wkroczył do Italii

pani w urzędzie nie pyta o literaturę

słonie giną w śniegu

okienkowy strateg popija herbatę

comiesięczne wojny punickie

uporczywie kończą się tak samo